Decyzja o powołaniu Miejskiego Konserwatora Zabytków w teorii może wydawać się krokiem w stronę sprawniejszego zarządzania tkanką historyczną miasta. Jednak jako radny opozycyjny, w trosce o transparentność i rzeczywistą ochronę naszego dziedzictwa, muszę zauważyć także zagrożenia wynikające z tworzonej podległości służbowej oraz potencjalnym konfliktem interesów, jaki ona rodzi.
Instytucja konserwatorska, z natury swojej roli strażnika historii, powinna cechować się pełną niezależnością od wszelkich nacisków administracyjnych i politycznych – analogicznie do organów kontrolnych czy służb mundurowych. Tymczasem powołanie Miejskiego Konserwatora Zabytków jako urzędnika bezpośrednio podległego Prezydentowi Miasta stwarza sytuację, w której organ nadzorujący staje się sędzią we własnej sprawie lub zyskuje instrumenty do interwencji w wybranych przypadkach inwestorów prywatnych.
W związku z powyższym, proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
1. Jaka jest dokładna treść porozumienia zawartego pomiędzy Miastem Kalisz a Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w Poznaniu? Proszę o udostępnienie pełnego tekstu dokumentu?
2. Jaki jest szczegółowy zakres kompetencji przekazanych Miejskiemu Konserwatorowi Zabytków? Czy obejmuje on wydawanie pozwoleń i decyzji dotyczących obiektów, których właścicielem lub zarządcą jest Miasto Kalisz?
3. Kto i kiedy ma to stanowisko objąć?
Mieszkańcy Kalisza mają prawo do pewności, że powołanie nowej komórki w urzędzie służy realnej ochronie zabytków, a nie jedynie ułatwieniu procesów inwestycyjnych z pominięciem wymogów konserwatorskich i ochrony tkanki historycznej – dziedzictwa, które jest ważne dla pokoleń.